Verhuizen naar Spanje was een droom. De zon, de zee, de rust, het buitenleven, het is alles wat we hoopten en meer. Maar eerlijk is eerlijk, tussen al dat moois zitten ook dagen waarop het even schuurt. Dagen met tranen. Niet van heimwee, maar vooral omdat het voor Diego nog best lastig is om te wennen aan de opvang hier.
In Nederland zat hij bij de allerliefste gastouder die je je kunt wensen. Warm, klein, vertrouwd. Hier is het... anders. Wat groter, wat schoolser, en wat minder liefdevol als je het mij vraagt. De kinderen slapen vaak niet meer overdag of doen juist een dutje aan het eind van de middag, waardoor ze ons een beetje gek aankijken als ik vertel dat Diego om 12.30 uur nog lekker naar bed gaat, haha.
Toch zie ik dat hij elke week een beetje groeit. Dat het afscheid steeds iets beter gaat. Dat hij nieuwsgierig kijkt naar de andere kindjes en af en toe zelfs een glimlach deelt. En ja, soms gaat het weer even een stapje terug, maar dat hoort erbij.
Het is een avontuur van kleine stapjes. En tussen de tranen door genieten we enorm. Van het licht, van de natuur, van samen wandelen en spelen aan het strand met schelpen. Want ondanks dat het wennen tijd kost, is het zo bijzonder om dit samen te mogen beleven.
Reactie plaatsen
Reacties